BATIRFILAY

Laos’a kalkan bir otobüs

peronda Ping-Buri’li bir kız

‘beni unutma’ dedim, boynunu büküp

bir kuğu gibi, dedi ki

‘ay batırfılay, yu batırfılay’

ona baktım

ona baska bir pencereden

baktım yavaşça...

kimse demedi ki bana, ayrılığın

Çin’in ardındaki dağlardan geldiğini

sokaklar ipek satan kadınlarla

sandallar kuş yumurtalarıyla doluydu

kimse demedi ki bana, ayrılığın

göktaşlarından daha eski

orkidelerden daha güzel olduğunu

ben uyurken kır saçlarımı

okşadığını gizlice...

şafak sökene dek bağirdi iguanalar… uyuduk… korkunca elimi tuttun

bir fener alayında kaybolmuşuz sanki biz… bir kaval sesi… seviştik… yani elini tuttum

peronda sıcak bir muson yağmuru… son bir kez… Fay… sana baktım

sana başka bir pencereden

baktım yavaşça

uzak bir evrende

elleriyle anlaşan iki dilsiz 

beyaz perdede iki zamansız hayal…

‘Fay batırfılay… may batırfılay’

Chiang Mai- 2008