J. Alfred Prufrock'un Aşk Şarkısı[1]

Sisle açılıyor sahne: Kaybolup gidiyorum sisin içinde. Bir siluetim belli belirsiz. Sularda bir süre oyalandıktan sonra, taraçayı hızla geçip bir evin camlarına sarısını sürten sis akşama bırakıyor rengini, tıpkı kendini sevgilisinin kollarına bırakan bir kadın gibi.  Ilık bir Ekim gecesi iniyor yavaş yavaş. Marazi bir hali var. Alacalı. Eterlenmiş bir hasta sanki. Evin içinde bir adam bir kadına "hadi gidelim" diyor bakışlarıyla. Bakışları maviden feyiz almış. Gidelim diyor kadın hiç tereddüt etmeden. Tenha sokaklar boyunca sıralanmış salaş otelleri geçiyorlar, köhne aşevlerini. Günlerce geçiyorlar her şeyi. Bıraksam yıllarca geçeceklermiş gibi her şeyden. Bir tek mikelanjelo’da rastladım böyle bir şeye. Kalbimde bir gümbürtü. Zonklayıp duruyorum. Her taraf sarı sis.  

Mikelanjelo'dan söz ediyor onca kadın. Sesleri bir çırpıda dünyayı dolaşıp gelen. Güller açıyor bir yerlerde. Dünya böyle daha güzel. Ateş basmış yüzünü. Dokunsam ağlayacak gibi bir pazartesi. İşte Brenda Ann Spencer[2], sokakta ateş açıyor ortalığa. Onca insan yapraklar gibi ortalığa dökülüyor arka arkaya. “Yaratmanın ve cana kıyman zamanı geldi”. Bob Geldof’ “I don’t like Mondays” diye haykırıyor derinlerden: “Tell me why / I Dont't like Mondays / I want to shoot / The whole day down”.  Sarı sis iyice yerleşiyor etrafa. Brenda Spencer’ın hüzünlü gözlerinden vurulup yere düşenlerin acıyla kasılmış yüzlerine arka arkaya defalarca pike yapıyor gözlerim. Gidip geliyorum yüzler arasında.. Onlarca göz. Nar taneleri gibi, ağrı taneleri gibi, şiir taneleri... Kocaman bir saat. Tiktaktiktaktiktak. Sarı sis.

Kadına "hadi gidelim" diye bakan adam kendi kendine soruyor: "Cesaretim var mı?" Havada asılı kalıyor soru. Elimi uzatıp soruya dokunuyorum. Kaya gibi sert, ama gören gözler için dans eden bir rakkase. Bir merdivenden aşığa doğru iniyor adam yavaş yavaş. Yüzünde kel olmanın iç ezikliği. Birileri "saçları nasıl da seyrelmekte!", diye fısıldıyor gaipten. Sesler giderek bir nakarata dönüşüyor: "Saçları nasıl da seyrelmekte!", "Saçları nasıl da seyrelmekte!"… Takım elbisesi içinde oldukça havalı oysa, kolalı yakalığı, çok şık bir kravat, üzerinde sade bir iğne. "Ama kollarıyla bacakları ne ince!"… Adam kendi kendine konuşuyor: "Cesaretim var mı tedirgin etmeye evreni?" Tiktaktiktaktiktak. Sarı sis. Bir an geçiyor, bir ömür, bir hüzün, mevsimler… Adam inip inmemek arasında kararsız, öylece, başıboş duruyor dünyanın ortasında: “bir ikindi/ atlıların ortasında bir gül/ gökyüzüne batan dikenin ortasında bir ben/ rimbaud’nun ortasında gece / gizli bir çekmecenin ortasında kalbim/ henüz emilmiş bir meme başının ortasında avlular/ gökyüzünün ortasında münzevi bir ay/ ahlakın ortasında kadın kokusu, apış arası kokusu, koltuk altından yayılan deniz kokusu, cinnet kokusu, kan, böcek.”[3] Sonra inmeye devam ediyor ağır ağır çıktığı merdivenlerden. Bir dolu kadının bileği görünüyor sahnede, bilezikli, beyaz bilekler… Sanki bir kamera kesip kesip sahneye fırlatıyor bilekleri... Lambanın ışığı kadının ayva tüylerini aydınlatıyor, şık bir parfüm şişesi ve yatağın üzerinde dantel işlemeli bir elbise, kır çiçekleriyle süslenmiş. Kollarını masaya dayamış kadın, üzerinde bir şal. Adam ise öylece duruyor, hülyalı. Daracık sokaklar… Sokağa sıçramış kallavi bir leke. Sıracalı bir akşamüstü dalgın dalgın dolaşıyor dışarıda. Ceketsiz, yalnız ve hüzünlü adamlar pencerelerden sarkmış pipolarını tüttürüyor. Onlara bakıyor uzun uzun.

Denizin dibinde bir ıstakoz. Ağlamaya başlıyor, başı (dazlak) bir tepside getirilip masaya konarken. "Bir yalvacım diyemem" diye ünlüyor, "hem nedir ki önemi?" bunun. Sahi "neyleyeyim dünyayı sevgiliyle sevişmedikçe?"

Masada çay içiyorlar porselen fincanlarda. Pastalar, kekler, reçeller... Bir yandan da sohbet ediyorlar. Adam bazen susuyor bazen de kahkahalarla gülüyor: "Ben Lazarus, ölüler arasından / Geldim anlatmaya her şeyi, anlatacağım…" Ama sanki demek istediği bu değil. Kamera avlulara dalıyor, çok becerekli. Az önce sulanmış sokaklarda ağır ağır geziniyor. Etekleri yeri süpüren kadınlar geçiyor yanından. Kaldırımlara sıralanmış masalarda boş çay bardakları. Uzakta bir fener. Kadın şalını omzundan atıp: "Hiç de bu değil, demek istediğim hiç de bu değil." , diyor kararlı bir sesle. Masadan kalkıp kütüphaneye geçiyor adam. Hamlet okurken, aniden yanı başında beliriveriyor prens Hamlet. Bir hayal mı, belki. Gerçek mi, sanırım. İkisi birbirine karşı oldukça ölçülü ve saygılı, hatta politik. Adamın davranışlarından cafcaflı sözlere düşkün olduğu anlaşılıyor. Sonra biraz kaz kafalı, kimi zaman da gülünç, adam akıllı soytarı. Sonra yaşlanmış bir hayli, paçaları kıvrık bir pantolon var üzerinde. Saçlarına bakıyor aynada, bir sağa bir sola tarıyor kararsız bir şekilde.

Sahile iniyor, bu kez ayağında beyaz flanel bir pantolon. Bir sürü denizkızı görüyor, boyunlarında yosundan çelenkler. Birbirlerine şarkı söylüyor deniz kızları: Stella by starlight... İç geçiriyor: "Sanmam ki bana şarkı söylesinler." Bir grup insan doluşuyor bağrış çağrış içinde sahile. Boğulur gibi "henüz zamanımız gelmedi" diye fısıldayıp oradan uzaklaşıyor sarı sisle birlikte.

Şimdi hiçbir şey görünmüyor.

Uluer Aydoğdu

İzmir, 2001.